Love of .....?

 

 

เคยคิดบ้างไหม..ว่าทำไมเราต้องออกไปเที่ยวกันข้างนอก

ทั้งกลางวัน กลางคืน ..ห้างสรรพสินค้า โรงหนัง ผับเทค ..มากมาย

เพื่อที่จะหาความสุข สนุกใส่ตัว

แต่ไม่เคยคิดว่า..ในเมื่อเราออกไปข้างนอกไปหาความสุขใส่ตัวตลอดเวลา

แสดงว่า ความสุขมันก็อยู่ในตัวเราสิ  ใช่ไหม?

แล้วยังจะออกไปหาอยู่ร่ำไป..หรือเพราะความที่ไม่รู้จักพอกับตัวเอง

 

แต่ว่าวันนี้ทำไมเราไม่มีความสุข

เพราะเรายังเรียนไม่จบ เพราะเรายังหาเงินไม่ได้ เพราะเราไม่มีโน้นนั่นนี่

มากมายก่ายกอง ที่เราคิดไปเอง

แต่จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม...

จะทุกข์ หรือสุข อยู่ที่จิตใจเราเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร

ทุกข์แต่กลับไปหาความสุข..ไม่เคยคิดที่จะคลายทุกข์ด้วยเหตุและผล

สุข ก็อยู่ที่ใจ ใจสุขกายก็สุข ..หากคิดที่จะแสวงหาความสุขอยู่ร่ำไป นั่นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง

 

เราเป็นคนนึงที่สามารถสอนคนหลายๆคนให้ทำใจได้

เรารู้ว่าควรทำอะไร ทำยังไง แต่เราทำไม่ได้...สงสัยจิตใต้สำนึกยังไม่พ้นกับความไม่พอ

.............แย่..............

 

พูดง่ายทำยาก..ทำแต่ปากก็เท่านั้นเอง

 

 

 

ไร้ความอยากรับรู้

 

edit @ 14 Oct 2008 23:57:37 by n88

 

    

 

 

 

 

 บนโลกแห่งความเป็นจริง

 

ขอหน่อยเถอะมันอึดอัด 

เจอกับความครอบครัวหนึ่ง

อยู่กัน สามคน พ่อแม่ลูก

ฐานะจัดว่าดีมากเลยทีเดียว..

ผู้เป็นแม่ เป็นคนที่จัดว่าชอบทำบุญเข้าวัดเข้าวา

แต่ด้วยความเป็นมนุยษ์จึงยังมีความโลภ หลง

ใช้เงินฟุ่มเฟือย ซื้อเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับผู้หญิง

หลายแสน หลายล้าน และยังไม่เคยใส่ใจกับจิตใจผู้อื่น

ผู้เป็นลูก เป็นคนที่ชอบทำบุญเหมือนแม่ ทำทุกอย่าง

สร้างโบสถ์ สร้างวัด วิปัสนา กรรมฐาน นั่งสมาธิ จงกม

เอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้มาก ไปบวชเรียนเป็นเรื่องราว

แต่ก็ยังมีความอาฆาต พยาบาทเกลียดชังอยู่ร่ำไป

แต่ผู้เป็นพ่อ เป็นคนที่ไม่เคยพอ

ไม่เคยพอ กับอะไรเลยซักอย่างเดียว

ทั้งเงินทอง รถ บ้าน แม้แต่ผู้เป็นภรรยาและลูกของตน

หักหลัง ผู้ร่วมหุ้นบริษัท โดยการถอนชื่อออก ทั้งๆที่เคยลงทุน

สร้างบริษัทตั้งแต่สิบกว่าปีแล้ว ..ยังทำกันได้!!

ไม่เคยแยแส สนใจใครใดใดเลย ทั้งลูกน้องที่ทำงาน

ไม่เคยลงทุนกับพนักงานบริษัท ไม่ค่อยมีใครรักใคร่

พนักงานอยากจะออกกันทั้งนั้น ..แต่ไม่ยอมให้ออก

อ้างว่าจะขึ้นเงินเดือนที่แสนจะน้อยนิด ออกรถให้ใช้คนละคัน

ทำทุกอย่างที่จะไม่ให้พนักงานออก โดยใช้เงินเป็นตัวแปล

เค้าทรยศได้แม้แต่ญาติมิตร สหายทั้งหลาย

เพียงทำเพื่อ ตัวเองทั้งสิ้น

...ไม่รู้เค้าคิดอะไรกันแน่ ทำได้เพียงมองดูอยู่ห่างๆ สลดใจจริงๆ 

เพราะตัวเค้ามีสิทธิของเค้าใช่ไหม?..

                                            

 

ความเป็นคนของมนุษย์นี่..มีแต่ความโลภความหลง

สิ่งที่เลวร้ายเกิดขึ้น มากกว่าความดีงามหลายร้อยเท่า

หาผลประโยชน์เข้าตัวเอง ประนาม เยียดหยามคนอื่น

แสวงหาความสุขใส่ตัวเพียงผู้เดียว

ปัญหาหลากร้อยพันผุดขึ้นไม่เคยหยุด

เพราะอะไร..คนเราไม่เคยคิด ไม่มีใครสนใจ

เพียงเพราะมันเกิดขึ้นมาแทบจะแก้ไม่ได้

.....เพิ่งจะรู้ตัว

แล้วยังไง ?   ทำอะไรไม่ได้เลย

ปล่อยไปตามเกมส์ของมัน?

 

 ..เพราะคนเราไม่เคยยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่เคยยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงกับทุกสิ่งในทุกวินาที..

หรือ อาจจะยอมรับ แต่ทำใจไม่ได้?

ปัญหาที่เกิดขึ้น  โทษใคร...?

ไม่เคยจะโทษตัวเองว่าผิด ไม่เคยหันมามองตัวเองก่อน

โทษว่าคนโน้น คนนี้ คนนั้น ผิด ผิด ผิด

สำคัญตัวเอง หลงตัวเอง พยาบาทผู้อื่น

เพื่ออะไรกันแน่..

ให้คนอื่นรุ้ว่าตัวเค้าผิด? หรือไม่ยอม ยอมรับตัวเอง

ความมัวเมากับปัจจัยทั้งหลาย

ทั้ง เงินทอง ที่ดิน ทรัพย์สิน รถ บ้าน คอนโด ..สารพัด สารเพ

อยากได้ทั้งนั้น   แต่ไม่เคยดิ้นรนที่จะหาเอง

ได้แต่มองคนอื่น อิจฉาริษยา มองคนอื่นด้านลบ

"เค้ามีเงินเยอะแยะมาจากไหน ทำอะไร ขายยาบ้ารึเปล่า"

ได้ยินได้สลดหดหู่ใจจริงๆ

นินทาไปเถอะ  รวยจริงเปล่าก็ไม่รู้

ไม่เคยจะรู้ความเป็นจริงว่าเป็นยังไง เพียงเพราะแค่ได้ยินเค้าเล่าว่า ...อย่างนั้นอย่างนี้

ก็เชื่อไปสิ ..ไร้เหตุผลสิ้นดี

ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกคนอื่น

เงินซื้อได้ทุกอย่าง? แล้วมีความสุขไหม?

แค่ชั่วครั้ง ชั่วคราว เดี๋ยวก็ทุกข์อีก

ไม่มีความสุขหรอก

หรือถ้านินทาแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ

อยู่ที่ใจ ไม่ได้อยู่ที่เงิน

 

..ขออย่าให้เจอกับตัวเองอีกเลย  แล้วจะแผ่เมตตาไปให้..

ก็ต้องดิ้นรนกันต่อไป เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น

 

"ปล่อยกับอดีต  วางกับปัจจุบัน

ยอมรับกับอนาคต"

 

 

"พอเถอะ"

ขอบคุณที่ให้กำลังตลอด

 

.

.

.

.

. 

ฟองอากาศในขวดน้ำเคยเห็นไหม..?   

ฉันนอนไม่หลับ

 

คิดแล้วคิดอีกว่าทำไมถึงเจอแต่คนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรฉันเลย

 

หรือฉันเองไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวเค้ากันแน่...

  กลุ้มใจมากมายยยย.. 

อาทิตย์ที่แร้ว..เราคุยกันปกติมาก ไม่ได้ทะเลาะกันซักนิดเลย

 

เราบอกว่าเราคิดถึงกัน เราอยากจะอยู่ใกล้ๆ กัน

 เธออยากกอดฉัน  แล้วฉันก็อยากกอดเธอ  

เพียงแค่ได้ยินแค่นี้.. ความรู้สึกฉันมันก็หวั่นไหวมาก

 

ถึงแม้เธออาจจะไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพวกนี้ก็ตาม

 

ฉันอาจจะโง่ ที่หลงเชื่อกับคำพวกนี้

 

แต่..มันทำให้ฉันรู้สึกดี แล้วก็สบายใจอย่างมากที่สุด

  

และแล้ว วันนึง เธอก็หายไปจากฉัน

 

ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบอีเมล์ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นทีเกี่ยวกับฉัน

 

ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นควรทำอะไรดี

 

คำถามหลายคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวฉัน

 

ว่า ทำไม ทำไม ทำไมเป็นแบบนี้ ไม่เข้าใจ

 

 ..

เค้าอยู่เมืองไทย และฉันอยู่เมืองนอก

 

ฉันตัดสินใจบินกลับมาเมืองไทย เพื่อที่จะมาเคลียร์กันให้รู้เรื่องซักอย่าง

 

เราได้นั่งกินข้าวกัน มองหน้ากัน แล้วก็คุยกันเริงร่าเหมือนเดิม แล้วฉันก็ประทับใจเค้ามาก

 

คืนนั้นฉันต้องบินกลับเมืองนอกทันที (มีสอบ)

 

และจากนี้ฉันหวังว่าเธอจะมาคุยกับฉันเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น

 

 ..

แต่เหตุการณ์กลับเลวร้ายไปกว่านั้นซะอีก

 

เค้าไม่ติดต่อฉันกลับมาเลย

 

โทไปหาก็ไม่เคยรับ

 

ฉันรู้สึกเศร้า กับวันนั้นที่ไม่สามารถทำอะไรให้ดีขึ้นได้เลยซักนิดเดียว

 ..

จนถึงวันนี้ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ เราก็ยังไม่ได้คุยกัน

 

มันทำให้ฉันทรมานใจ..

 

ฉันเจ็บปวด..

 

ฉันเสียใจ..กับสิ่งที่เธอทำ

  

สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้ เธอกำลังจะบอกฉันว่าอะไร? ฉันไม่รู้

 

เธอทำตัวเลวเพื่อให้ฉันเลิกคบกับเธอหรอ?

 

ถ้าใช่ ...มันคงไม่มีประโยชน์

 

แต่ถ้าเธอบอกกับฉันตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับใจของเธอเอง

 

..เธอไม่อยากคุยกับฉันแล้ว หรือ เลิกคบกันเลย ก็ได้

 

 

ขอแค่ให้เธอบอกกับฉันตรงๆ

 ไม่ใช่การกระทำแบบนี้

 

หายกันไป แบบนี้

 

เธอคิดว่าเธอทำใจได้ง่ายนักหรือไง

 

เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอทำบ้างหรอ

 

หายไปแบบนี้..มันไม่ใช่การกระทำของลูกผู้ชายหรอก

 

หนีปัญหาแบบนี้ ..ปัญหาที่ตามมามันก็จะยิ่งมาก มากขึ้นเรื่อยๆ

 

  

ถึงตอนนี้แล้ว เพื่อนๆ พี่ๆ แล้วก็พี่ชายสุดรักบอกกับฉันว่าให้ตัดใจจากเธอซะ

 

ฉันพยายามทำใจ เพื่อตัดเธอออกจากชีวิตฉันหลายครา

 

  

ฉันทำไม่ได้

 

แล้วฉันก็จะรอ รอ รอเธอ

 

รอจนกว่าเธอจะกลับมาเคลียร์ปัญหากับฉันให้รู้เรื่อง

 ถึงแม้จะไม่ได้คบกันต่อก็ตาม ฉันก็จะรอเธอ    

ฉันนั่งมองขวดน้ำ ขวดนึงที่วางอยู่ตรงหน้าฉัน

 

น้ำในขวดยังเต็มปรี่ ยังไม่ได้แกะแม้แต่พลาสติกบนฝา

 

ฉันมองมัน แล้วก็จับมันเอาฝาคว่ำลงพื้นบนโต๊ะ

 

ฉันเห็นฟองอากาศฟองนึงมันกำลังเคลื่อนที่จากฝาขวดไปอยู่ที่ปลายขวด

 

ทำให้ฉันนึกถึงว่า “ความรัก” ของฉันมันเป็นแบบนี้อยู่รึป่าว

 

ขวดน้ำผลิตมาเพื่อใส่น้ำเสมอ

 

ฟองอากาศก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งในขวดน้ำเสมอ

 

และฟองอากาศจะเป็นเพียงส่วนเล็กๆ

 เมื่อใดที่น้ำละเหยหมด..มันก็จะเหลือแต่เพียงฟองอากาศเต็มขวด และมันก็คือ ความว่างเปล่า          

………………………

  

ที่ผ่านมาในชีวิตเราได้เรียนรู้ทุกๆๆอย่างมานได้สอนอะไรหลายๆๆอย่าง

ว่าทำไมเราถึงทำพลาดไปโดยที่ไม่คิดว่าเค้าจาเสียใจแค่ไหน

แต่ก้อไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม  ถึงตอนเนียเค้ากะฉันจาเลิกกานไป

ฉันก้อยังรักเค้าเสมอไม่มีเปลี่ยนแปลงถึงมานจากลับไปเปงเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว

แต่ฉันก้อหวังว่าเค้าคงรักฉันอยู่เหมือนเดิม

อยากบอกแค่ว่า  ขอโทดและขอให้เจอคนดีๆๆ
    

ทุกวันนี้มานเหมือนเรื่องตลกจิงๆๆ

ใครๆๆก้อชอบถามว่ามีแฟนแล้วใช่มั้ยเปงคำถามสุดฮอด

อยากจาบอกว่าไม่มีจิงๆๆก้ออยากจะมีนะ

      แต่เลือกมากไปหน่อยเหอะๆๆๆผู้ชายเรยหายหมดเรย...ฮ่าๆๆๆๆ

.

.

.
                                 เศร้า  ขอบคุณทุกคน ที่เป็นกำลังใจให้เสมอ^^   

edit @ 19 Mar 2008 19:42:12 by n88